در تکاپو

شاید نوشتن در موردش کمک کنه...

دوتا مسئله هست که من شروعشون کردم ولی تمومشون نکردم و ثول دادم که انجام شون بدم. یکی شون یک ساله و اون یکی هم نزدیک به چند ماهه که قول دادم. یکی شو به استاد امیرکبیر و اون یکی شم به دوستم که توی یکی از دانشگاه های استرالیاست. واقعا خسته م وقتی بهشون فکر میکنم و خسته تر هم میشم. از بس همش عقب انداختمشون. البته من عقب ننداختمشون. عروسی گرفتیم و ازمون ایلتس دادم و این وسط مهاجرت کردم خب معلومه انجام نمیشن. این وسط الان اصلا شرایطم استیپل نیست که دوباره شروعشون کنم.

.

.

.

و اینکه یه اتفاق بهتر برام افتاد امروز. من هفته قبلی یه سفر یه هفته ای رفته بودم ایتالیا و خیلی بهم خوش گذشت. قبل اینکه برم سفر همه چی رو یهویی کنسل کردم و دوتا کلاس هم توی دانشگاه داشتم که اونارو ایگنور کردم. دقیقا روز قبل سفر یهو فهمیدم که من یکی از کلاسارو یه بار دیگه هم نرفته بودم. اینجا اینطوره که حضور در کلاس معیاره بیشتر براشون و خیلی به امتحان و ... توجه نمی کنن. خلاصه رسول بهم گفت انقدر نگران نکن خودتو برای اتفاقی که نیفتاده و اون استاد ممکنه ازت پروژه هات رو قبول کنه و اصلا به فکر افتادن و ... نباش. خلاصه من برای اولین بار تو زندگیم همه چی رو رها کردم و رفتم. دیگه م در حین سفر به کلاس ها فکر نکردم و واقعا در لحظه زندگی کردم. روز سوم سفر برای ما پیام اومد که بخاطر مریضی استاد یه کلاسم کنسل شده. بعدش که برگشتم به اون یکی استاد هم پیام دادم و ازش عذرخواهی کردم. ازش خواستم که پروژه ها موقبول کنه و خیلی راحت گفت اوکیه و 18 فوریه برم آفیسش. خداروشکر اینطور شد مگرنه ناراحت میشدم که چرا یهویی باز قرار ده دقیقه ای گذاشتم. اخه این قرارهای ده دقیقه ای برای منو رسول خیلی معروفه. ما توی ده دقیقه تصمیم گرفتیم بریم شمال و رفتیم. یه بار دیگه توی ده دقیقه تصمیم گرفتیم همو ببینیم و رسول از تهران اومد قم. خلاصه ما بهشون میگیم قرارهای ده دقیقه ای.

احساس می‌کنم توی این‌ لحظه حالم از اینی که هست‌ بدتر نمیشه.

الان دارم‌ میرم سفر باید خوشحال بودم ولی‌ انقدر بد برنامه ریزی کردم که ....

از اونورم امروز بخاطر یه اشتباهی که داشتم دوساعت توی یه لاین اشتباهی منتظر بودم. منظور از دوساعت، دوساعت و نیمه.

خیلی گرسنمه و‌خستگی این‌ دوساعت و‌ نیم مثل چی مونده رو سرم.

خدایا مثل همیشه پشت و پناهم باش.مخصوصا در این روزا ...

میدونم دلت می‌خواد یکی کنارت بشینه، خیلی مستقیم بهت بگه چیکار خوبه انجامش بده و چیکار انجام نده. اما زندگی هیچ وقت اینطور پیش نرفته، یه روز دلت میخواست کارآفرین شی و چه میدونم هزارها رویا داشتی، اما دیدی چرخ روزگار چطور چرخید؟ تویی که انقدر عاشق ایران بودی تبدیل شدی به آدمی که هر روز دنبال فرار ازش شدی. دیدی بقیه مسخره ت میکردن وقتی میگفتی میخوای کارخونه بزنی؟ بعدش چیشد. به زور رفتی تو جمع آدمایی که کلی پول و ثروت داشتن. دیدی چقدر غرق کثافت بودن؟ دیدی برای این که مثل اونا بشی باید غرق لجن میشدی؟ برای آرامش خودت هم که شده کشیدی بیرون رفتی سمت درس. بیشتر غرق شدی توی درس. خلاصه که اره. به قلبت گوش بده. ول کن بقیه مسائلو.