در تکاپو

کاش بشه داد زد

می‌خوام زندگی کنم، به اندازه تمام روزایی که استرس کشیدم.

می‌خوام زندگی کنم و از این فرصت دوباره ای که بهم داده شد لذت ببرم.

می‌خوام زندگی کنم و روند زندگی خودم رو با هیچکس توی این دنیا مقایسه نکنم.

من زندگی خودم رو دارم. از الان به بعد تنها چیزی که می‌خوام انجام دادن هر چیزیه که دوست دارم. می‌خوام بدون استرس همه چیز رو انجام بدم.

خیلی چیزها هست که هنوز تجربه ش نکردم.

باشگاه کوهنوردی ثبت نام نکردم.

گیتارم رو خریدم ولی تمرین نکردم.

کتاب های بیشتر،‌سفرهای بیشتر، فیلم های بیشتر...

حس میکنم همه و همه رو باید اوکی کنم تا یه شکرگزاری حسابی کرده باشم. وقتی بگم خدایا شکرت ولی روند زندگیم یکنواخت باشه انگار که از نعمت‌های خدا استفاده نکردم و شکرگزاری قلبی نبوده.

خدارو شکر بخاطر داشتن رسول

خدارو شکر بخاطر داشتن تبلتم و درس خواندن باهاش

خداروشکر بخاطر جوانه زدن سبزی هایی که دوتایی با رسول تو حیاط کاشتیم

خداروشکر بخاطر شب قدر خوبی که سه تایی کنار هم داشتیم

خداروشکر بخاطر وجود سوییت، ادم احساس راحتی داره اونجا

خداروشکر به خاطر انگشتام که میتونم باهاشون تایپ کنم

خداروشکر بخاطر درسخوان بودن رسول

خداروشکر.

خدارو شکر بخاطر داشتن خانواده

خدارو شکر بخاطر سقفی که بالاسرمونه

خدارو شکر که مهدیه اینا دنا خریدن

خدارو شکر که ندا داره بالاخره گوشی رو میخوره امروزم 9 تومنی دلار خرید

خدارو شکر میتونم درس بخونم

خدارو شکر بخاطر موسیقیدانانی خوب و لذت بردن از موسیقی بی کلام