چقدر یه لحظه دلم از مامانم پر شد.
قبل از ازدواج مون وقتی چند روز مونده بود که ازدواج کنم بهم گفتش که چرا انقدر بدشانسی که آدم بی پولی گیرت اومده.
همیشه یه وقتایی یهو یه حرفایی میزنه که قلب آدم به درد و رنج میاد و انگار خودشم فکر نکرده که چی گفته ولی خب من هنوز این حرفش تو ذهنم مونده.
وقتی داشتم که برای کنکور نساجی میخوندم، متاثر از حرف بقیه بهم میگفتش که نساجی قبول نمیشی یا نساجی چیه.
امیرکبیر نمیتونی بری و درست بده. البته که در مواقع زیادی بود که بهم پشتیبانی میداد و میگفت میشه ولی خب این حرفای دلسرد کننده ش بیشتر یادم مونده. چون اون لحظه تماما سرشار از ذوق بودم و داشتم برای چیزی یا به دست آوردن شخصی تلاش میکردم و اون این حرف رو به من زده.
همیشه بخاطر اینکه بابام همچین حرفایی به من نزده بیشتر دوسش داشتم.
خیلی خوب بود.
همیشه پشتم بود.
شب های امتحان حواسش بهم بود.
یه وقتایی مامانم میگفتش که چرا انقدر درس میخونی و این نمره 19 و 20 به چه دردت میخوره.
بابام در جواب بهش میگفتش که بقیه آرزوشونه بچه شون درس بخونه. تو چرا به دخترت اینطور میگی.
خلاصه که وسط حرفام دلم خواست به بابام زنگ بزنم و باهاش صحبت کنم و این کارم انجام دادم. بهش گفتم سفر نمیریم؟ گفت اگه مامانت موافق باشه.
مامانم خواب بود و بابام داشت صبحونه آماده میکرد. مامانم یه هفته ست خیلی خسته شده و زحمت کشیده چون عمه م پیشش بود.
شوهر عمه م خیلی حالش بده و بیمارستانه.
امیدوارم بهترین ها در این زمان براشون پیش بیاد.
