در تکاپو

من کامل میدونم که انسان موجود اجتماعیه. این جمله‌ای که گفتم خیلی کلیشه‌ایه ولی کلیت منظورم اینه که میفهمم به روابط با بقیه نیاز دارم. این رو خیلی خوب میدونمم. اما بحث اینجاست که چندباری پیش اومده از دیگران حس حسادت گرفتم. زندگی‌ای که برای خودم ساختم رو خیلی براش زحمت کشیدم. توی دوران نوجوونیم سختی‌هایی کشیدم که کسی ازشون خبر نداره. بقیه اینارو نمی‌بین. وای که چقدر حس بدیه وقتی یه خبر خوبی رو به بقیه میدی، یه تبریک نمیکنن و بلافاصله میگن خب چطور شد! تو چطوری تونستی فلان خونه رو بخری؟ تو که پول نداشتی؟

دیگه تصمیم گرفتم چیزی از کارام به بقیه نگم.

روتین خودمو دارم.

صبحا پنج و نیم پا میشم.

ورزش میکنم.

دوش میگیرم.

ازمایشگاه میرم.

درس میخونم.

زبان میخونم

گیتار میزنم.

توی رویدادهای کتابخوانی شرکت میکنم.

دیگه هیچ وقت هیچ وقت به اینستاگرام برنمی‌گردم. ۷ ماهه که حذفش کردم و بهترین حال رو دارم.

امشب دیدیم که تو خونه هیچی نداریم و چند روزه تنبلی کردیم. خرید نرفتیم و الان هیچی نمی‌تونیم درست کنیم.

دوتایی با هم رفتیم میدون امام حسین و کلی خرید کردم.

ماهی

کاهو

خیار

گوجه

شلیل

تخمه

...

وقتی برگشتیم، گفت حال نداره و نمیدونه چرا دلشوره داره. می‌خواستم بخوابم که گفت میشه فیلم ببینیم؟

- چرا نشه.

من که عاشق فیلمم سریع رفتم و یه فیلم انتخاب کردم.

میدونی از اون شبای ساده‌ای بود که دوس نداشتی هیچ‌وقت تموم بشه.

ترکیب تخمه و میوه و چای و ... شکلات و پشمک و ... یه فیلم خوب

همه رو داشتیم.

در‌کنار همه این‌ها آرامش داشتن و در‌ کنار هم بودن مهمه.

خدایا شکرت.

۲۵٫۵٫۱۴۰۳

از این شیش ماهی میخوام بگم که حالم خیلی بهتر از قبله

ارامش بیشتری دارم و هر روز رو دارم با خیال راحت میگذرونم. در این حد که این وسط گوشی رسول رو زدن و کلی کار ادارای و ... ضرر مالی شدید و این حرفا داشتیم اما اما من بازم اروم بودم و اصلا ناراحت نبودم.

زندگی رو دور اروم خیلی قشنگ تر از زندگی روی دور تنده. الان به یه جایگاهی رسیدم که هیچکس جز خدا برام مهم نیست.تمام تلاشم رو می کنم تا خودم رو بیشتر بشناسم. کتاب زیاد میخونم و توی خودم غرض شدم تا بفهمم کی ام و چیکاره م.

ارامش این روزام رو دوس دارم.