در تکاپو

یه دوست عزیزی دارم که سه سالی میشه رفته کانادا و از یکی از بهترین دانشگاه‌های کانادا پذیرش گرفته. خیلی معتقده که اشتباه کرده و کارش توی ایران بهتر بوده. خیلی میگه که توی کانادا و امریکا برای ما ایرانیا نریدن و ...

امروزم همکارم توی شرکت میگفت که وای من چقدر اشتباه کردم از ایران نرفتم و چقدر اشتباه کردم که از همون بعد کارشناسی کار کردم.

تجریه نشون داده که وقتی وارد یک مسیری میشی، بعد از چند ماه قشنگیاش کنار میره و خیلی زود سختیای کار خودشون رو نشون میدن. مثلا این همکار من داره حدودا 30 تومن حقوق میگیره. شرکت محیطش خوبه و افراد خوبی هم در کنارمون هستن. اما خب این ها هیچکدوم دیده نمیشن چون چندین وقته داره میاد سرکار. چیزای که خودشون رو نشون میدن مسیر متروییه که خیلی شلوغه، ترافیکیه که خیلی سنگینه و روزانه یکساعت باید تو مترو باشه.

اون یکی دوستمم که کاناداست یادش رفته که چقدر تلاش کرد تا از این کشور بره. یه روزی یادمه رفته بود کنسرت شادمهر و خیلی خوشحال بود. اون همه اینارو فراموش کرده چون الان خیلی توی دوران سختیه و استادش یه ادم پیره که هیچی حالش نیست و اصلا به دوستمم گوش نمیده.

همش پشت سر هم کلی ددلاین داره و درس میخونه و اصلا فرصتی برای تفریح هم نداره.

خلاصههه اینو بگم که ما هر جا بریم تهش دچار روزمرگی و سختی های زیادی میشیم و هیچ وقتم قرار نیست به اون ارامش مطلقی برسیم که دلمون میخواد. به قول معروفی دنیا دار مکافاته و ادم از ساده لوحیش وارد این بدبختی شد. من همیشه برای اینکه حال خودم رو خوب نگه دارم فقط به لحظه نگاه می کنمو این رو می بینم که من برای اینکه در اون لحظه باشم قبلا کلی تلاش کردم و نیاز نیست که انقدر حرص بخورم. بنظرم باید توی این زندگی به هر فرصتی که بهمون داده میشه با شوق نگاه کنیم و فقط از همون لذت ببریم. دیگه نیاز نیست که این همه حرص بخوریم که ببینیم ایا تهش موفق میشیم یا نمیشیم. در لحظه که زندگی کنیم همه تلاشمونم می کنیم اما حرص نتیجه رو نمیخوریم.

دوستان در همون جایی که هستین خوشحال باشین، نه بخاطر اینکه یه نفر دیگه دوس داره جای شما باشه یا هزاران نفر فقیرتر از شما وجود داره. به این خاطر لذت ببرید چون اونجا، جای شماست و زیست شما داره در اون میگذره. هر جایی میرین از نظر معنوی باهاش ارتباط بگیرین. لبخند بزنین و به خود قشنگ تون انرژی بدین. کی قشنگ تر و بهتر از شما اخه؟